Bekendste gedicht uit mijn eerste bundel Met huid en hand: In Het Parool van 14 mei 1960 eindigde de recensie van Adriaan Morriën aldus: "Het aangrijpendst uit die bijzettings- drang zich in het gedicht dat Mischa de Vreede voor haar dochtertje schreef. De dichteres neemt het kind terug in haar schoot en daarna gaan beiden terug naar het ongeboren zijn. Het kinderleven wordt door de moeder niet als zodanig aanvaard, het kind wordt niet werkelijk gebaard en losgelaten. De geboorte wordt door een hernieuwde gedroomde zwangerschap ontkend, de vergissing van het leven door de dood hersteld. Het is een van de tegenstrijdigheden van het dichterschap dat een zo totale levens- onmacht met een zo bewonderens- waardige technische zelfbeheersing onder woorden wordt gebracht." kom catelijne mijn lieve kleine mijn ik in het reine kom bij me gaan we terug naar het ongeboren zijn wees niet bang voor de slaap ik blijf bij je wees niet bang voor de nacht want ik ben je nacht wees niet bang voor het water ik maakte het water het water is goed en het draagt je het wordt weer als vroeger ik voed je met mijn bloed ik kleed je met mijn huid binnen mijn heupen bouw ik je huis vanzelfsprekend heb ik je lief als mezelf zijn wij naakt voor elkaar en kennen elkaars binnenkant mijn naaste naaste ik wil je sparen zacht neem ik je mee vaar met mij in mijn binnenzee door de nauwe ingang van het leven terug in de wijde dood Naar aanleiding van dit in 1957 geschreven gedicht hebben bij mijn weten, - ik kreeg een geboortekaartje of werd aan hen voorgesteld - tenminste vijftien meisjes de naam Catelijne gekregen.